Bij wijze van spreken

Gepubliceerd in dagblad 'de Pers' op 24 maart 2011.

Na onze teammeeting blijf ik nog even zitten om een en ander te laten bezinken. Word ik ouder en heb ik daarom meer tijd nodig om dingen op een rij te zetten of komt het door al die nieuwe termen?
Een tijdje geleden hadden we nog labels. Die waren qua benaming ouderwets. Daarom zijn daar de Capability Lines voor in de plaats gekomen.
Gelukkig zijn onze doelen afgeschaft, al hebben ze daar wel iets nieuws voor bedacht: Targets en KPI’s.
Verder zullen de line managers benaderd worden voor een impact analysis van de nieuwe business rules die de webservice van een gedegen security shield moeten voorzien, geloof ik. Lijkt me de most for the hand lying step to take.

Opgelucht na een pittige werkdag stap ik ons huis binnen.
‘Pap,’ roept de jongste van zeven, ‘ik heb het hoogste level bereikt.’
‘Waarmee?’
‘Met Instant Super Car Racing and Crashing Game,’ of zoiets. Ik weet echt niet meer wat hij precies zei.
‘Knap joh. Dat heeft je zeker wel wat tijd gekost.’
‘Nee hoor. Pieter, je weet wel, vertelde dat er een bug in zat. Daardoor kan je de level zelf ophogen.’
‘OK, slim.’
‘Valt wel mee, eitje.’
‘Piece of cake dus.’
‘Wat zeg je, pap?’
‘Niets, ik heb honger.’

Half acht, lekker even DWDD kijken.
Onderuitgezakt op de bank luister ik naar het item over Twitteren. Een bericht via Twitter heet een Tweet. Nicollete van Dam is Twitteraar van het jaar geworden. Armin van Buren heeft meer dan tweehonderd-nog-wat-duizend followers. Je hebt een account nodig, kan podcasts bekijken en als iets heel populair is spreken we van een trending topic. Als ik het allemaal goed begrepen heb tenminste.

Half elf ‘s avonds. Nog even Rakker uitlaten.
Zodra ik opsta komt hij meteen zijn mand uit. Hij rent naar de gang en kijkt ongeduldig naar de hondenriem die aan de kapstok hangt.
‘Ga zitten, pootje, goed zo.’
Ik lijn hem aan, beloon hem met een hondenkoekje, aai een keer over zijn kop en krijg een lik als dank terug.
Communiceren kan soms zo eenvoudig zijn.