Ik ben altijd een sukkel geweest als het gaat om mezelf status verschaffen. Sommige statussymbolen zijn simpelweg te duur voor me maar meestal is het gewoon een kwestie van verkeerde tijd en/of plaats.
Jaren geleden verprutste ik een uitgelezen kans. Tijdens een vakantie in een Noord Afrikaans land kon ik mijn zusje verkopen voor wat kamelen. Met een beetje onderhandelen had ik dat aantal makkelijk kunnen verdubbelen, ze was het zeker waard. In dat land had het me direct aanzien gegeven. Ik liet me weerhouden door het beeld van mezelf na terugkeer, wandelend met mijn kudde door de Kalverstraat.
Tijdens de opkomst van GSM’s kochten mijn collega’s continu de nieuwste, kleinste en lichtste mobieltjes. Zelfs nu mensen om me heen mobiel kunnen fotograferen, internetten, emailen, MP-drieën en navigeren gebruik ik mijn telefoon voor bellen, stel je voor!
Regelmatig zie ik hele jonge jongens rijden in auto’s twee keer zo groot als de mijne. Blonde haren, slank lijf en dito benen op de bijrijderstoel. Hoe doen ze dat toch?
Voor weer anderen is het belangrijk om in gezelschap luidkeels te praten over hun uitgebreide vriendenkring en wie ze daar allemaal toe rekenen. Ik blijf dan heel stil.
Toch zitten daar nieuwe mogelijkheden. Bij Social Media is het belangrijk hoeveel vrienden of volgers je hebt.
Facebook heb ik geprobeerd maar valt af.
Twitteren is al helemaal niets voor mij. Het kost me uren om deze column in 350 woorden te persen, laat staan een bericht in max 140 tekens.
Mijn hoop is daarom gevestigd op LinkedIn. Stiekem hou ik een wedstrijd waarbij ik anderen probeer in te halen qua aantallen. Echter, zodra ik met moeite twee nieuwe contacten heb gescoord zie ik dat zij alleen maar verder uitlopen. Toch hoop ik ooit de 500+ categorie te halen. Kan ík eens een keer opscheppen op een feestje.
Zal deze column het begin zijn van mijn eeuwige roem? Als dit stukje geplaatst wordt en u stuurt mij een uitnodiging via LinkedIn kan ik eindelijk stijgen op de ladder die status heet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten