Wachtkamertijden.

Deze column is gepubliceerd in dagblad 'de Pers' op 10 maart 2011.
http://www.depers.nl/columns/

Het was weer tijd voor een bezoek aan de KNO-arts met Michiel, onze jongste van zeven. Sinds jaar en dag past de beste man micro-irrigatie met buisjes toe op beide gehoorgangen en trommelvliezen. Michiel was ondertussen weer op een kritiek punt belandt. Hij hoorde ons namelijk niet meer wanneer we hem vroegen of hij een snoepje wilde. Tot nu toe is dat een aardig betrouwbaar criterium gebleken.
Klokslag kwart over twee werden we verwacht.
Zittend in de wachtkamer draaide de secondewijzer van de wandklok ongestoord zijn rondjes. Een beginnende puber met een gebroken been vierde zijn hyperactiviteit bot op de rolstoel waaraan hij gekluisterd zat. Zijn moeder was duidelijk gewend aan het aan ADHD grenzende gedrag van haar zoon en staarde onverstoorbaar voor zich uit, net als de andere wachtenden.
Michiel en ik begonnen onze tijd te doden met armpje drukken op de leuning van de stoel. Daarna hebben we de assistentes een cijfer gegeven tussen de één en de tien. Vervolgens bleef er ruimschoots tijd over om talloze hoofdrekensommen tot de honderd op te lossen.
Toen we inmiddels ruim twintig minuten 'overtijd' waren, begon ik me af te vragen hoe het toch mogelijk is dat we dit normaal vinden. Artsen hebben jarenlange universitaire studies achter de rug met wiskunde als verplicht vak. Ze weten precies waar alles in ons lichaam zit en waar het voor dient. Ze snijden ons open, verplaatsen onderdelen van de een naar de ander en naaien ons weer dicht. Korte tijd na zo’n ingreep staan we meestal weer op en doen het gewoon weer.
Hoe moeilijk Is het om na jarenlange ervaring met spreekuren de gemiddelde lengte van een consult in te schatten en zo je afspraken goed te plannen?
Ik zie voor Michiel een gouden toekomst weggelegd als onafhankelijk spreekuren adviseur voor artsen. Hij had namelijk geen enkele fout gemaakt tijdens ons hoofdrekenspel.
Terwijl we naar buiten liepen vergeleek ik de tijd op de wandklok met die van mijn horloge. De wandklok liep vijf minuten achter. Zo slim zijn ze dan weer wel, die artsen.