Ciao Italia,

Dicht op elkaar zitten zes oudere, Italiaanse mannen in de paar vierkante meter schaduw naast het dorspcafé. Minder dan een meter verderop teistert de zon de keien. Twee hagedissen kronkelen tegen de stadsmuur. De ogen van de mannen schitteren bij het zien van zoveel blonde haren en blauwe ogen. Eén van hen stelt ons de vraag die van de gezichten van de anderen is af te lezen.
‘Holandesi?’
‘Si,’antwoord ik.
‘I live in Paris,’ zegt hij, alsof dat bij ons om de hoek ligt. We lopen langs hen het cafeetje binnen.
De corpulente, bijna tandenloze waard is opgewekt. Het lukt ons, hevig gebarend, om voor de kinderen ijsjes te bestellen. Met een platte ijsschep bouwt hij drie enorme scheve ijstorens van Pisa. Drie paar ogen beginnen te stralen.
Zelf willen we een thee en een koffie.
‘Dopio?, ‘ vraagt hij. Ik knik. Een dubbele espresso gaat er wel in. Hij tovert het heerlijk geurende vocht uit de machine. Als hij het kopje naar me toe schuift, zie ik dat het donkerbruine goedje maar net de bodem van het koffiekopje bedekt. Op de bar liggen noten- en kaaskoeken die ons met succes verleiden. We nemen onze bestelling mee naar buiten en voelen hoe zes paar Italiaanse ogen ons volgen. In de brandende zon smelten de gigantische ijsjes van de kinderen snel weg, haast is geboden. De koffie, thee en koeken smaken zoals het alleen tijdens de vakantie kan smaken. We genieten van het uitzicht over een deel van de ‘Marche’ met in de verte de Monti Sibilini, het gebergte dat op een half uur rijden vanaf ‘ons dorpje’ Motelparo ligt. Als goed opgevoede Holandesi brengen we onze lege kopjes terug naar binnen.
De waard lacht als we opnieuw zijn domein binnenlopen. Tien euro negentig is de schade, waar in Nederland betaal je dat voor een vergelijkbare bestelling?
‘Arrivederci,’ zegt de man.
‘Arrivederci,’ antwoorden we en lopen naar buiten.
‘Bonjour,’ de Franse Italiaan straalt.
‘Arrivederci,’ zeggen wij. De weinige Italiaanse woorden die wij in afgelopen dagen hebben opgepikt laten we ons door hem niet afnemen.