Pizza in Piazza,

In Montelparo, ons vakantiedorp, staat het weekend in het teken van Pizza in Piazza. Het halve dorp verzamelt zich op het ‘Piazza Cavour’, hét dorpsplein. Houten tafels en banken staan in lange rijen om ruimte te bieden aan zoveel mogelijk pizzaverorberende mensen. Tussen twee bomen hangt een slinger feestverlichting die er waarschijnlijk vanaf kerst al hangt en minimaal tot december blijft hangen. Om de feestvreugde te verhogen mag de dorpsjeugd hun muzikale talenten ten gehore brengen en meespelen met een cd van hun helden. Zo nu en dan wordt het muzikale genie van ACDC of Led Zeppelin begraven onder een tenenkrommende valse noot.
De dame achter de tafel waar de bestellingen geplaatst worden, is de enige die begrijpt hoe de organisatie van dit evenement is geregeld. Het betalen van een Quattro Stagioni, Margherita en Vino Bianco is dan ook in no-time geregeld. Ze wijst, ‘over there you order pizza. If ready you order drink.’ Beter Engels heb ik nog niet gehoord in de afgelopen dagen. Ik ben eigenwijs en bestel direct de drankjes.
Achter de tafel waar de dampende pizza’s worden neergezet werkt één Italiaanse van hooguit zestien jaar. Van alle kanten zwaaien mensen met hun briefjes met bestellingen. Ze rent heen en weer, probeert bier te tappen uit een kraan waar het vocht langzaam uit druppelt en naarmate de avond vordert beslaan haar brillenglazen. Ik vraag een Nederlandse dame naast me hoe lang ze inmiddels staat te wachten.
‘Een uur,’ zegt ze. Daarom het advies de drankjes nog niet te bestellen.
Er zit niets anders op dan rustig afwachten.
‘Zo, die is dik,’ roept mijn dochter luidkeels.
De vrouw van de pizzabakker ziet er inderdaad uit of ze de helft van wat ze bakt, zelf opeet. Of zou het daarom zo lang duren?
Een uurtje later zijn onze pizza’s klaar, de fles wijn leeg en de zoon van de plaatselijke herbergier is de eerste muzikant die gemeend applaus krijgt voor de scheurende klanken die hij uit zijn gitaar tovert.
Deze avond Italiaanse cultuur snuiven had ik voor geen geld willen missen.