Putjeschepper

Gepubliceerd op donderdag 4 augustus in 'de Pers'

Ons ‘karretje’, aanhangwagen is een te groot woord, staat veilig gestald bij een boertje in de binnenlanden van de Veluwe. De boer en zijn vrouw zijn de tachtig al een tijd geleden gepasseerd. Op hun boerderijtje, omringt door een enorm stuk land, houden ze nog een stuk of wat koeien. Ze hebben nog een hoeveelheid energie die ik bij mijzelf soms moet zoeken. Kortom, ze redden zichzelf nog uitstekend, hebben overal een mening over en zijn precies op de hoogte van wat er zich in de wereld om hen heen afspeelt. Als je er eenmaal bent, moet je van hele goede huizen komen wil het je lukken om binnen een half uur weer te vertrekken.
Zo in de voorbereiding op de vakantieperiode moest het karretje een inspectiebeurt hebben: banden testen, verlichting checken, even alle puntjes op de i.
Het wagentje is al vierde, misschien wel vijfdehands, onze auto bijna nieuw. Gevolg was dat de nieuwe kentekenplaat niet paste. Nu zaten er wel schroefjes en boutjes aan de achterzijde van ons karretje maar de corresponderende gaten in de nieuwe kentekenplaat ontbraken nog.
‘Gèèèèn probleem,’ riep de man op zijn Veluws. Hij liep naar de werkbank waar zijn gereedschap tot gevaarlijke hoogtes lag opgestapeld. Ergens onder uit de metaalhoop toverde hij een grote hamer en een roestige spijker tevoorschijn. Met een paar slagen stanste ik twee gaten in de metalen plaat en schroefde deze netjes op de achterkant van ons rijdende berghok.
‘Ik had timmerman moeten worden,’ zei ik.
De man keek me geamuseerd aan en liet zijn blik over mijn pak met bijpassende stropdas glijden.
‘Wat doe je veur de kost, dan?’ vroeg hij uiteindelijk
‘Iets met computers,’ antwoordde ik, omdat ik vermoedde dat het woord consultant niet in zijn woordenboek voorkwam.
‘Ah, zo.’
Hij was een tijdje stil en liet zijn blik over ‘zijn landgoed’ gaan.
‘’t Is eigenlijk net als putjeschepper,’ zei hij uiteindelijk. ‘In’t begin is het even wennen maar als je de slag eenmaal te pakken hebt is er geen kunst meer aan.’