’s Morgens vroeg, tien over zeven. Ik sta in de keuken met mijn haar nog in coupe carbid. Michiel, acht jaar, komt de keuken binnen. Hij loopt wat heen en weer, draalt en draait, tot hij vraagt: ‘Pap, wat vind je van mijn t-shirt-trui-vest-dingetje?’
Ik inspecteer het kledingstuk en antwoord.
‘Ik vind je t-shirt-trui-vest-dingetje prachtig. Heb je die nieuw?’
‘Nou pap! Die hebben we afgelopen zaterdag met z’n allen gekocht, in Amsterdam.’
Is het iets typisch mannelijks of ben ik de enige die hier last van heeft? Alles wat namelijk met kleding te maken heeft, verdwijnt in het grootste zwarte gat dat mijn geheugen rijk is.
Zo kan ik enigszins in paniek raken als mijn vrouw vraagt: ‘zeg schat, wil je voor mij dat nieuwe vestje van Didi en die broek van de H&M pakken, die we afgelopen voorjaar hebben gekocht?’
Er zijn dan twee opties.
Eén, ik vraag een gedetailleerdere beschrijving. Kleur en rugnummer, zeg maar. De blik van, ben je dat nu alweer vergeten, neem ik dan op koop toe.
De tweede optie is dat ik naar boven loop en op goed geluk een vestje en broek uit de kast trek. Dan loop ik echter het risico dat ik bij het overhandigen te horen krijg: ‘Nee, deze bedoel ik niet. Dit hebben we SAMEN bij Miss Etam gekocht. Vorig jaar, twintig oktober.’
Niet alleen het kledinggeheugen van vrouwen is fenomenaal, bij sommigen is hun hele oriëntatie erop ingericht. Jaren geleden werkte ik in Arnhem op een vestiging met alleen maar vrouwen. Als ik vroeg hoe ik bij het gemeentehuis moest komen, kreeg ik steevast een antwoord als: ‘de winkelstraat in, bij de C&A linksaf en dan net voorbij de V&D rechts.’
Waarom niet gewoon: ‘tweede links, eerste rechts’?
Toch zijn er ook uitzonderingen en is er dus nog hoop voor mij. Op de een of andere manier kan ik het zwarte, halfdoorzichtige setje van de Hunkemöller dat ze een tijdje geleden heeft gekocht, maar niet uit mijn gedachten krijgen.
